Yalnızsın
Ve suçlayacak hiç kimsen yok, işin kötü tarafı.
Eskimiş elbiseni bana getirmen, hep bu yüzden.
Yalnızlığına en güzel yamaları benim diktiğimi
Hatırlıyor ‘lanetli’ bilincin.
Masamın üzerinde duran ‘insafsız’ gidişini unutmuşken,
Hünerli ellerimi unutamıyorsun.
Oysa hayır gelmez onlardan artık sana,
Eskiyen elbisende üşümek senin tercihindi.
‘Git, tercih ettiğin yalnızlığını yaşa şimdi’ diye haykırıyorum…
Yine de acıyor canım
Teninden öte ruhuna sinmiş ‘esmerliğe’
her tanıklık edişimde
Categories: Dizelemeceler