deliname

Korkuyorum.Evet,tam olarak bunu söylememi bekliyorsunuz. Kaybettiğimi, korktuğumu,inançlarımdan vazgeçtiğimi,size öykündüğümü duymak için can atıyorsunuz.Bir kaleyi daha zapt edebilmenin arzusu yakıyor kirli bedenlerinizi. Nasıl sizin gibi olabileceğimi sormamı ve bu sayede küstah tavrınızla bana  akıllar vereceğiniz anı bekliyorsunuz.

Hakikati unutmanızı kolaylaştıracak bir vazgeçişimi kolluyorsunuz.Gerçekte korkanın siz olduğunuzun fark edilebilmesini imkansızlaştırmak için çalışıp duruyorsunuz.Aşkı küçümseyip;aptallıkla,köpeklikle,gurursuzlukla eşdeğer tutmaya çalışıyorsunuz.O çok güvendiğiniz aklınızla,mantıksal kuramlarınızla tanımlıyorsunuz hayatı.Ve bu tanımlamaları evrensel doğrular olarak dayatmak derdindesiniz bana ve benzerlerime.Korkuyorsunuz çünkü;benden, gözyaşlarımdan, kelimelerimden, hayallerimden,umudumdan.Aşktan  korkuyorsunuz,kaybetmekten. “Karşılıksız…Ölesiye” diye bir duygu yok algı dünyanızda,bendekini de öldürmeye uğraşıyorsunuz.Yeniden bulma ümidi olmadan dağıtıyor olmam kalbimin parçalarını ürpertiyor sizi.Biliyorsunuz çünkü korkmazsam,pes etmezsem;çürüyecek tüm kudretiniz,kendini ele verecek uydurma paradigmalarınız…

Korkuyorsunuz,Tanrı’nın biçimsizliğinden,biçimsel farklılıklarınız size sağladığı statüleri kaybetmekten.Piyasaların diliyle konuşmanın rahatlığından hiç vazgeçmiyorsunuz.Biliyorsunuz,iki kelimeyle çürütebilirim beyninizi ama merak etmeyin yapmayacağım.Elleri kalem yerine  taş tutmak zorunda kalan Filistinli çocuklara bırakacağım o mutluluğu.Gerçi siz sıvışkansınız,Devrime bile sahip çıkmaya kalkarsınız.Ucuz kelimelerde,şarkılarda anlamlandırıyorsunuz hayatı ama karşıma geçip kelimelerimle yıkmaya çalışıyorsunuz dünyamı…

İstediğinizi elde edemeyeceksiniz,bu Deli’nin kalesi düşmeyecek,teslim olmayacak.Korkmuyor çünkü ve biliyor korkudan tir tir titrediğinizi.Bu Deli savaş açtı hepinize,kelimeleri,yüreği,aklıyla alın gardınızı.